تبلیغات اینترنتیclose
پیچک ( احمد شاملو )
پیچک ( احمد شاملو )
شعر و ادب معاصر پارسی
نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

هاسمیک

 

با آیدا،
در ستایش ِ بانوی «مادر»
با خوشه های یاس آمده بودی
تاءیید ِ حضورت
کس را به شانه بر
باری نمی نهاد.
بلور ِ سرانگشتانات که ده هِلالَک ِ ماه بود
در معرض ِ خورشید از حکایت ِ مردی میگفت
که صفای مکاشفه بود
و هراس ِ بیشه ی غُربت را
هجا به هجا
دریافته بود.

می خفتی
میآمدیم و میدیدیم
که جانات
ترنم ِ بیگناهیست
راست همچون سازی در توفان ِ سازها
که تنها
به صدای خویش
گوش نمیدهد:
کلافی سردرخویش
گشوده میشود،
نغمه یی هوش رُبا
که جز در استدراک ِ همه گان
خودی نمینماید.
نگاهات نمیکردیم، دریغا!
به مایه یی شیفته بودیم که در پس ِ پُشت ِ حضور ِ مهتاب یات
حیات را
به کنایه درمییافت.
کی چنین بربالیده بودی ای هِلالک ِ ناخنهایت دهبار بلور ِ حیات!
به کدام ساعت ِ سعد
بربالیده بودی؟
آذر ِ ۱۳۶۸

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 693

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

قفس قفس این قفس...

 

قفس
قفس این قفس این قفس...
پرنده
در خواباش از یاد میبَرَد
من اما در خواب می بینماش،
که خود
به بیداری
نقشی به کمالام
از قفس.


از ما دو کدام؟
تو که زندانات تو را زمزمه میکند
یا من
که غریو ِ خود را نیز
نمیشنوم؟
تو که زندانات مرا غریو میکشد،
یا من
که زمزمه ی تو
در این بهارانام
مجال ِ باغ و دماغ ِ سبزهزار نمیدهد؟ ــ
از ما دو
کدام؟



قفس
این زمزمه
این غریو
این بهاران
این قفس این قفس این قفس ای امان!



۲۲ فروردین ِ ۱۳۷۴

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 555

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

طرحهای زمستانی 1

 

 

 

چرک مردهگی پُرجوش و جنجال ِ کلاغان و
سپیدی درازگوی برف...
ته سُفرهی تکانیده به مرز ِ کَرت
تنها حادثه است.
مرد ِ پُشت ِ دریچه ی ِ زردتاب
به خورجین ِ کنار ِ در مینگرد.
جهان
اندوه گن
رهاشده با خویش.
و در آن سوی نهالستان ِ عریان
هیچ چیز از واقعه سخنی نمیگوید.



۲۱ بهمن ِ ۱۳۷۵
احمد شاملو

آسمان



بیگذر از شفق
به تاریکی درنشست.
دود ِ رقیق
از در و درز ِ بام
بوی تپاله میپراکَنَد.
کنار ِ چراغ ِ کلبه
نقلی ناشنیده میگوید بوته ی زرد و سُرخ ِ سَربند
و در تَویله ی تاریک
هنوز از گُردهی یابوی خسته
بخار بر میخیزد.

۳۱ بهمن ِ ۱۳۷۵

 احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 601

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

طرح ِ بارانی

 

به جمشید لطفی
منطق ِ لطیف ِ شادی
چیزی به دُمب ِ سکوت ِ سیاسنگین ِ فضا آویخت
تا لحظه ی انفجار ِ کبریت ِ خفه در صندوق ِ افق
خاموشی شود
و عبور ِ فصیح ِ موکب ِ رگبار
بیاغازد.
برق و
ناوک ِ پُرانکسار ِ پولاد ِ سپید و
طبله طبله
غَلت ِ بیکوک ِ طبل ِ رعد
بر بستر ِ تشنهی خاک.
خاک و
پایکوبان ِ فصیح ِ نوباوهگان ِ شاد ِ باران
در بارانیهای خیس ِ خویش.
آنگاه
جهان بهتمامی:
زمین و زمان بهتمامی و
آسمان بهتمامی.
و آنگاه
سکوت ِ مقدس ِ خورشید ِ بشسته روی
بر سجاده ی خاک،
و درنگ ِ سنگین ِ ساتور ِ خونین
در قربانگاه ِ بیداعیه ی فلق.
درنگ ِ سنگین ِ ساتور ِ خونین و
نزول ِ لَختالَخت ِ تاریکی
چون خواب،
چونان لغزش ِ خاکستری خوابی بیگاه
بر خاک.



۲۸ فروردین ِ ۱۳۷۶

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 525

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

سِفْر ِ شُهود

 

زمین را انعطافی نبود
سیاره یی آتی بود
لُکِّه سنگی بود
آونگ
که هنوز مدار نمی شناخت زمین،
و سرگذشت ِ سُرخ اش
تنها
التهابی درک ناشده بود
فراپیش ِ زمان.
سنگپاره یی بی تمیز که در خُشکای خمیرهاش هنوز
«خود» را خبر از «خویشتن» نبود،
که هنوز نه بهشتی بود
نه ماری و سیبی،
نه انجیربُنی که برگ اش
درز ِ گندم را
شرم آموزد
از آن پس که بشکافد
از آن پس که سنگ پاره واشِکافد
و زمین به اُلگوی ما شیار و تخمه شود:
سیّاره یی به عشوه گریزان
بر مدار ِ خشک و خیساش
نا آگاه از میلاد و
بیخبر از مرگ.
چه به یکدیگر ماننده ! شگفتا، چه به یکدیگر ماننده !

حضوری مشکوک در درون و
حضوری مشکوک در برون
مرزی مشکوک میان ِ برون و درون ــ
عشق را چگونه بازشناختی؟
کجا پنهان بود حضور ِ چنین آگاهات
بر آن توده ی بیادراک
در آن رُستاق ِ کوتاهنوز؟
خفته ی بیدار ِ کدام بستر بودی
کدام بستر ِ ناگشوده؟
نوزاده ی بالغ ِ کدام مادر بودی
کدام دوشیزهْ مادر ِ نابِسوده؟
سنگ
از تو
خاک ِ بُستانی شدن چگونه آموخت؟
خاک
از تو
شیار ِ پذیرا شدن چگونه آموخت؟
بذر
از شیار
امان ِ محبت جُستن
جهان را
مَضیف ِ مهربان ِ گرسنه گی خواستن
زنبور و پرنده را
بشارت ِ شهد و سرود آوردن
ریشه را در ظلمات
به ضیافت ِ آب و آفتاب بردن
چشم
بر جلوهی هستی گشودن و
چشم از حیات بربستن و
باز
گرسنه گداوار
دیده به زندهگی گشودن
مردن و بازآمدن و دیگرباره بمردن...
این همه را
از کجا آموختی؟


آن پاره سنگ ِ بینشان بودم من در آن التهاب ِ نخستین
آن پارهْ سکون ِ خاموش بودم من در آن ملال ِ بی خویشتنی
آن بودهی بیمکان بودم من
آن باشندهی بیزمان. ــ
به کدام ذکرم آزاد کردی
به کدام طلسم ِ اعظم
به کدام لمس ِ سرانگشت ِ جادوی؟
از کجا دریافتی درخت ِ اسفندگان
بهاران را با احساس ِ سبز ِ تو سلام میگوید
و ببر ِ بیشه
غرورش را در آیینه ی احساس ِ تو میآراید؟
از کجا دانستی؟



هنوز این آن پرسش ِ سوزان است،
و چراغ ِ کهکشان را
به پُفی چه دردناک خاموش میکند اندوه ِ این ندانستن:
برگ ِ بیظرافت ِ آن باغ ِ هرگزتاهنوز
عشق را
ناشناخته
بَرابَرْنهاد ِ آزرم
چگونه کرد؟
(هنوزاین آن پرسش ِ سوزان است.)



۷ دی ِ ۱۳۷۳

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 628

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

در آستانه

 

باید اِستاد و فرود آمد
بر آستان ِ دری که کوبه ندارد،
چرا که اگر بهگاه آمدهباشی دربان به انتظار ِ توست و
اگر بیگاه
به درکوفتنات پاسخی نمیآید.
کوتاه است در،
پس آن به که فروتن باشی.
آیینه یی نیکپرداخته توانی بود
آنجا
تا آراسته گی را
پیش از درآمدن
در خود نظری کنی
هرچند که غلغله ی آن سوی در زادهی توهم ِ توست نه انبوهی ِ
مهمانان،
که آنجا
تو را
کسی به انتظار نیست.
که آنجا
جنبش شاید،
اما جُمَنده یی در کار نیست:
نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسان ِ کافورینه به کف
نه عفریتان ِ آتشین گاوسر به مشت
نه شیطان ِ بُهتان خورده با کلاه بوقی منگوله دارش
نه ملغمه ی بی قانون ِ مطلقهای مُتنافی. ــ
تنها تو
آنجا موجودیت ِ مطلقی،
موجودیت ِ محض،
چرا که در غیاب ِ خود ادامه می یابی و غیابات
حضور ِ قاطع ِ اعجاز است.
گذارت از آستانهی ناگزیر
فروچکیدن قطره قطرانیست در نامتناهی ظلمات:
«ــ دریغا
ایکاش ایکاش
قضاوتی قضاوتی قضاوتی
درکار درکار درکار
میبود!» ــ
شاید اگرت توان ِ شنفتن بود
پژواک ِ آواز ِ فروچکیدن ِ خود را در تالار ِ خاموش ِ کهکشانهای ِ
بیخورشید
چون هُرَّست ِ آوار ِ دریغ
می شنیدی:
«ــ کاشکی کاشکی
داوری داوری داوری
درکار درکار درکار درکار...»
اما داوری آن سوی در نشسته است، بیردای شوم ِ قاضیان.
ذاتاش درایت و انصاف
هیئت اش زمان. ــ
و خاطرهات تا جاودان ِ جاویدان در گذرگاه ِ ادوار داوری خواهد شد.



بدرود!
بدرود! (چنین گوید بامداد ِ شاعر:)
رقصان میگذرم از آستانه ی اجبار
شادمانه و شاکر.
از بیرون به درون آمدم:
از منظر
به نظّاره به ناظر. ــ
نه به هیئت ِ گیاهی نه به هیاءت ِ پروانه یی نه به هیئت ِ سنگی نه به هیئت ِ
برکه یی،
من به هیئت ِ «ما» زاده شدم
به هیئت ِ پُرشکوه ِ انسان
تا در بهار ِ گیاه به تماشای رنگین کمان ِ پروانه بنشینم
غرور ِ کوه را دریابم و هیبت ِ دریا را بشنوم
تا شریطه ی خود را بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ
خویش معنا دهم
که کارستانی ازاین دست
از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
بیرون است.
انسان زاده شدن تجسّد ِ وظیفه بود:
توان ِ دوست داشتن و دوست داشته شدن
توان ِ شنفتن
توان ِ دیدن و گفتن
توان ِ اندُهگین و شادمان شدن
توان ِ خندیدن به وسعت ِ دل، توان ِ گریستن از سُویدای جان
توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شُکوه ناک ِ فروتنی
توان ِ جلیل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت
و توان ِ غمناک ِ تحمل ِ تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی عریان.
انسان
دشواری وظیفه است.



دستان ِ بسته ام آزاد نبود تا هر چشمانداز را به جان دربرکشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بَدر ِ کامل و هر پَگاه ِ دیگر
هر قلّه و هر درخت و هر انسان ِ دیگر را.
رخصت ِ زیستن را دست بسته دهان بسته گذشتم دست و دهان بسته
گذشتیم

و منظر ِ جهان را
تنها
از رخنه ی تنگ چشمی حصار ِ شرارت دیدیم و
اکنون
آنک دَر ِ کوتاه ِ بیکوبه در برابر و
آنک اشارت ِ دربان ِ منتظر! ــ
دالان ِ تنگی را که درنوشته ا م
به وداع
فراپُشت مینگرم:
فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.
به جان منت پذیرم و حق گزارم!
(چنین گفت بامداد ِ خسته.)



۲۹ آبان ِ ۱۳۷۱

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 518

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

بر کدام جنازه زار میزند...؟

 

 

بر کدام جنازه زار میزند این ساز؟
بر کدام مُردهی پنهان میگرید
این ساز ِ بیزمان؟
در کدام غار
بر کدام تاریخ میموید این سیم و زِه، این پنجه ی نادان؟
بگذار برخیزد مردم ِ بیلبخند
بگذار برخیزد!
زاری در باغچه بس تلخ است
زاری بر چشمه ی صافی
زاری بر لقاح ِ شکوفه بس تلخ است
زاری بر شراع ِ بلند ِ نسیم
زاری بر سپیدار ِ سبزبالا بس تلخ است.
بر برکه ی لاجوردین ِ

ماهی و باد چه میکند این مدیحه گوی تباهی؟
مطرب ِ گورخانه به شهراندر چه میکند
زیر ِ دریچه های بیگناهی؟
بگذار برخیزد مردم ِ بیلبخند
بگذار برخیزد!

 


۱۸ شهریور ِ ۱۳۷۲
احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 1021

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

ببر

آن دَلاّدَلِّ حیات
که استتار ِ مراقبتش
در زخم ِ خاک
سراسر
نفسی فروخورده را مانَد.
سایه و زرد
مرگ ِ خاموش را مانَد،
مرگ ِ خفته را و قیلوله ی خوف را.
هر کَشالهاش کِیفی بیقرار است
نهان
در اعصاب ِ گرسنه گی،
سایه ی بهمنی
به خویش اندر چپیده به هیئت ِ اعماق.
  هر سکون اش
لحظه ی مقدر ِ چنگال ِ نامنتظر،
جلگه ی برف پوش
سراسر
اعلام ِ حضور ِ پنهان اش:
به خون درغلتیدن ِ خفته گان ِ بیخبری
در گُردهگاه ِ تاریخ.



ای به خواب ِ خرگوران فروشده
به نوازش ِ دستان ِ شرور ِ یکی بدنهاد!
ای زنجیر ِ خواب گسسته به آواز ِ پای رهگذری خوش سگال!



۱۷ آذر ِ ۱۳۷۵

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 636

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

آن روی دیگرت...

 

آن روی دیگرت
زشتی هلاکت باریست
ای نیمرخ ِ حیاتبخش ِ ژانوس!

 

 احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 805

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

آن روز در این وادی...

 

به یاد ِ زندهی جاودان مرتضا کیوان
آن روز در این وادی پاتاوه گشادیم
که مردهیی اینجا در خاک نهادیم.
چراغاش به پُفی مُرد و
ظلمت به جاناش درنشست
اما
چشمانداز ِ جهان
همچنان شناور ماند
در روز ِ جهان.

مُردهگان
در شب ِ خویش
از مشاهده بی بهره میمانند
اما بند ِ ناف ِ پیوند
هم ازآن دست
به جای است. ــ
یکی واگَرد و به دیروز نگاهی کن:
آن سوی فرداها بود که جهان به آینده پا نهاد.

 

 


۷ فروردین ِ ۱۳۷۲

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 599

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

گدایان ِ بیابانی

سربه سر سرتاسر در سراسر ِ دشت
راه به پایان بُردهاند
گدایان ِ بیابانی.
پای آبله
مُردهاند


بر دو راهه ها همه،
در تساوی فاصله با تو ــ ای نزدیکترین چایخانه ی اُتراق! ــ
از لَهلَهِ سوزان ِ باد ِ سام
تا لاه لاه ِ بیامان ِ سوز ِ زمستانی
گدایان ِ بیابانی.



۲۸ مرداد ِ ۱۳۷۴

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 727

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

یکی کودک بودن...

 

به ایسای شاعر
یکی کودک بودن
آه!
یکی کودک بودن در لحظه ی غرش ِ آن توپ ِ آشتی
و گردش ِ مبهوت ِ سیب ِ سُرخ
بر آیینه.
یکی کودک بودن
در این روز ِ دبستان ِ بسته
و خِشخش ِ نخستین برف ِ سنگین بار
بر آدمک ِ سرد ِ باغچه.



در این روز ِ بی امتیاز
تنها
مگر
یکی کودک بودن.



۲۶ فروردین ِ ۱۳۷۳

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد دوم, | بازديد : 3119

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

نه عادلانه نه زیبا بود...

 

نه عادلانه نه زیبا بود
جهان
پیش از آن که ما به صحنه برآییم.
به عدل ِ دست نایافته اندیشیدیم
و زیبایی
در وجود آمد.

 

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد اول, | بازديد : 771

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

میلاد

 

ناگهان
عشق
آفتاب وار
نقاب برافکند
و بام و در
به صوت ِ تجلی
درآکند،
شعشعه ی آذرخش وار
فروکاست
و انسان
برخاست.



۵ اردیبهشت ِ ۱۳۷۶

احمد شاملو

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد اول, | بازديد : 1597

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 6 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

 

قصه مردی که لب نداشت

 

یه مردی بود حسینقلی
چشاش سیا لُپاش گُلی
غُصه و قرض و تب نداشت
اما واسه خنده لب نداشت. ــ

خندهی بی لب کی دیده؟
مهتاب ِ بی شب کی دیده؟
لب که نباشه خنده نیس
پَر نباشه پرنده نیس.

شبای دراز ِ بیسحر
حسینقلی نِشِس پکر
تو رختخوابش دمرو
تا بوق ِ سگ اوهواوهو.
تموم ِ دنیا جَم شدن
هِی راس شدن هِی خم شدن
فرمایشا طبق طبق
هم هگی به دورش وَقّ و وقّ
بستن به نافش چپ و راس
جوشونده ی ملاپیناس
دَماش دادن جوون و پیر
نصیحت ای بی نظیر:

«ــ حسینقلی غصهخورَک
خنده نداری به درک!
خنده که شادی نمیشه
عیش ِ دومادی نمیشه.
خندهی لب پِشک ِ خَره
خندهی دل تاج ِ سره،
خندهی لب خاک و گِله
خندهی اصلی به دِله...»
حیف که وقتی خوابه دل
وز هوسی خرابه دل،
وقتی که هوای دل پَسه
اسیر ِ چنگ ِ هوسه،
دلسوزی از قصه جداس
هرچی بگی باد ِ هواس!

حسینقلی با اشک و آه
رف دَم ِ باغچه لب ِ چاه
گُف: «ــ ننه چاه، هلاکتم

مرده ی خُلق ِ پاکتم!
حسرت ِ جونم رُ دیدی
لبت و امونت نمیدی؟
لبت و بدِه خنده کنم
یه عیش ِ پاینده کنم.»


ننه چاهه گُف: «ــ حسینقلی


یاوه نگو، مگه تو خُلی؟
اگه لَبمو بِدَم به تو
صبح، چه امونَت چه گرو،
واسهیی که لب تَر بکنن
چیچی تو سماور بکنن؟
«ضو» بگیرن «رَت» بگیرن
وضو بی طاهارت بگیرن؟
ظهر که میباس آب بکشن
بالای باهارخواب بکشن،
یا شب میان آب ببرن
سبو رُ به سرداب ببرن،
سطل و که بالا کشیدن
لب ِ چاه و اینجا ندیدن
کجا بذارن که جا باشه
لایق ِ سطل ِ ما باشه؟»

دید که نه والّلا، حق میگه
گرچه یه خورده لَق میگه.

حسینقلی با اشک و آ
رَف لب ِ حوض ِ ماهیا
گُف: «ــ باباحوض ِ تَرتَری
به آرزوم راه میبری؟
میدی که امانت ببرم
راهی به حاجت ببرم
لبت و روُ مَرد و مردونه
با خودم یه ساعت ببرم؟»
حوضْ بابا غصه دار شد
غم به دلش هَوار شد
گُف: «ــ بَبَه جان، بِگَم چی
اگر نَخوام که همچی
نشکنه قلب ِ ناز ِت
غم نکنه دراز ِت:
حوض که لبش نباشه
اوضاش به هم میپاشه
آبش میره تو پِیگا
بهکُل میرُمبه از جا.»
دید که نه والّلا، حَقّه
فوقش یه خورده لَقّه.


حسینقلی اوهوناوهون
رَف تو حیاط، به پُشت ِ بون
گُف: «ــ بیا و ثواب بکن
یه خیر ِ بیحساب بکن:
آباد شِه خونِمونت
سالم بمونه جونت!
با خُلق ِ بیبائونهت
لب ِتو بده اَمونت
باش یه شیکم بخندم
غصه رُ بار ببندم
نشاط ِ یامُف بکنم
کفش ِ غمو چَن ساعتی
جلو ِ پاهاش جُف بکنم.»
بون به صدا دراومد
به اشک و آ دراومد:
«ــ حسینقلی، فدات شَم،
وصله ی کفش ِ پات شَم
میبینی چی کردی با ما
که خجلتیم سراپا؟
اگه لب ِ من نباشه
جانُوْدونیم کجا شِه؟
بارون که شُرشُرو شِه
تو مُخ ِ دیفار فرو شِه
دیفار که نَم کشینِه
یِه هُوْ از پا نِشینه،
هر بابایی میدونه
خونه که رو پاش نمونه
کار ِ بوناشم خرابه
پُلش اون ور ِ آبه.
دیگه چه بونی چه کَشکی؟
آب که نبود چه مَشکی؟»
دید که نه والّلا، حق میگه
فوقش یه خورده لَق میگه.

حسینقلی، زار و زبون
وِیْلِهزَنون گریه کنون
لبش نبود خنده میخواس
شادی پاینده میخواس.
پاشد و به بازارچه دوید
سفره و دستارچه خرید
مُچ پیچ و کول بار و سبد
سبوچه و لولِنگ و نمد
دوید این سر ِ بازار
دوید اون سر ِ بازار
اول خدا رُ یاد کرد
سه تا سِکّه جدا کرد
آجیل ِ کارگشا گرفت
از هم دیگه سَوا گرفت
که حاجتش روا بِشه
گِرَهش ایشالّلا وابشه
بعد سر ِ کیسه واکرد
سکه ها رو جدا کرد
عرض به حضور ِ سرورم
چی بخرم چیچی نخرم:
خرید انواع ِ چیزا
کیش میشا و مَویزا،
تا نخوری ندانی
حلوای تَنتَنانی،
لواشک و مشغولاتی
آجیلای قاتی پاتی
اَرده و پادرازی
پنیر ِ لقمهْ قاضی،



خانُمایی که شومایین
آقایونی که شومایین:
با هَف عصای شیشمنی
با هفتا کفش ِ آهنی
تو دشت ِ نه آب نه علف
راه ِشو کشید و رفت و رَف
هر جا نگاش کشیده شد
هیچچی جز این دیده نشد:
خشکهکلوخ و خار و خس
تپه و کوه ِ لُخت و بس:
قطار ِ کوهای کبود
مث ِ شترای تشنه بود
پستون ِ خشک ِ تپهها
مث ِ پیرهزن وخت ِ دعا.
«ــ حسینقلی غصه خورک
خنده نداشتی به درک!
خوشی بیخ ِ دندونت نبود
راه ِ بیابونت چی بود؟
راه ِ دراز ِ بیحیا
روز راه بیا شب راه بیا
هف روز و شب بکوببکوب
نه صُب خوابیدی نه غروب
سفرهی بینونو ببین
دشت و بیابونو ببین:
کوزهی خشکت سر ِ راه
چشم ِ سیات حلقهی چاه
خوبه که امیدت به خداس
وگرنه لاشخور تو هواس!»


حسینقلی، تِلُوخورون
گُشنه و تشنه نِصبِه جون
خَسّه خَسّه پا میکشید
تا به لب ِ دریا رسید.
از همه چی وامونده بود
فقط اَم یه دریا مونده بود.
«ــ ببین، دریای لَملَم
فدای هیکلت شَم
نمیشه عِزتت کم
از اون لب ِ درازوت
درازتر از دو بازوت
یه چیزی خِیر ِ ما کُن
حسرت ِ ما دوا کُن:
لبی بِده اَمونت
دعا کنیم به جونت.»
«ــ دلت خوشِه حسینقلی
سر ِ پا نشسته چوتولی.
فدای موی بور ِت!
کو عقلت کو شعور ِت؟
ضررای کارو جَم بزن
بساط ِ ما رو هم نزن!
مَچِّده و منارهش
یه دریاس و کنارهش.
لب ِشو بدم، کو ساحلش؟
کو جیگَرَکیش کو جاهلش؟
کو سایبونش کو مشتریش؟
کو فوفولش و کو نازپَریش؟
کو نازفروش و نازخر ِش؟
کو عشوهییش کو چِشچَر ِش؟»

حسینقلی، حسرت به دل
یه پاش رو خاک یه پاش تو گِل
دَساش از پاهاش درازتَرَک
برگشت خونهش به حال ِ سگ.
دید سر ِ کوچه راهبهراه
باغچه و حوض و بوم و چاه
هِرتِهزَنون ریسه میرن
میخونن و بشکن میزنن:
«ــ آی خنده خنده خنده
رسیدی به عرض ِ بنده؟
دشت و هامونو دیدی؟
زمین و زَمونو دیدی؟
انار ِ گُلگون میخندید؟
پِسّهی خندون میخندید؟
خنده زدن لب نمیخواد
داریه و دُمبَک نمیخواد:
یه دل میخواد که شاد باشه
از بند ِ غم آزاد باشه
یه بُر عروس ِ غصه رُ
به تَئنایی دوماد باشه!
حسینقلی!
حسینقلی!
حسینقلی حسینقلی حسینقلی!»


احمد شاملو
تابستان ِ ۱۳۳۸

برچسب ها : ,

موضوع : در آستانه جلد اول, | بازديد : 732

صفحه قبل 1 2 3 4 صفحه بعد